Terug naar de passie van toen

Het blijft spannend op het podium, maar toch doe ik het!

Zin redactie 22 januari 2026

Soms raak je iets kwijt waarvan je dacht dat het voor altijd bij je hoorde. En soms vind je jaren later precies dát onverwachts weer terug. Dat overkwam Yvonne, Peter, Bregje en Edith. Nú in Zin Magazine.

Yvonne verhuisde terug naar haar geboortedorp

Fotograaf Yvonne ten Bruggencate-Oudhuis (1965) verhuisde na 25 jaar terug naar haar geboortedorp Heerhugowaard. “Nu gaan we niet meer weg, hier hopen we oud te worden.”

“In Heiloo bouwden we in 25 jaar een nieuw leven op, maar toen de keuken, badkamer en isolatie in ons oude, vrijstaande huis aan vervanging toe waren, kostte dat veel geld.”

“We waren niet meer de jongsten. Op de ladder ons huis schilderen ging nu nog wel, maar hoe was dat later? En waarom zouden we zoveel geld in onze oude woning stoppen als we ook konden kiezen voor een nieuw en goed geïsoleerd vrijstaand huis?”

“Al snel vonden we een nieuwbouwproject in mijn geboorteplaats. Hoewel het toen alleen nog een modderig landje was, wist ik meteen: dit is het, hier gaan we wonen. Later hoorde ik dat de grond ooit bekend stond als ‘het landje van Oudhuis’, toevallig ook mijn meisjesnaam. Alsof het zo moest zijn.”

“Als ik nu met mijn man wandel of fiets, wijs ik vaak plekken aan waar ik op school zat of met vriendinnetjes slootje sprong. De verhalen komen dan vanzelf boven. Het is soms net alsof dat deel van mijn jeugd opnieuw tot leven komt.”

Peter is weer gaan creëren

Ondernemer Peter Molenkamp (1971) verloor door rugklachten, een burn-out en jaren in de commerciële wereld zijn creatieve kompas. Pas toen hij opnieuw ging experimenteren met gebruikte materialen, vond hij zichzelf weer in het creëren. “Het brengt me terug in mijn lichaam en in mijn rust.”

“Iets met mijn handen creëren vond ik het mooiste wat er was. Bijna vier jaar lang werkte ik met veel plezier als zelfstandig meubelmaker. Maar het zware werk brak me ook op.”

“Toen mijn arts waarschuwde dat ik door mijn versleten onderrug in de WAO zou komen, wist ik dat ik moest stoppen. En dat deed pijn. Het voelde alsof ik niet alleen mijn werk verloor, maar ook mijn creativiteit en mijn identiteit.”

“Op een van de feesten die ik met mijn partner Eline bezocht, zag ik een vrouw in een fetisj outfit die ze zelf had gemaakt van gebruikte fietsbanden en sleutelringen. Heel basic, maar het raakte me direct. Ik miste het werken met mijn handen en dus ging ik thuis experimenteren.”

“Dit jaar heb ik na verlies van mijn baan als meubelverkoper mijn ontwerpen verder ontwikkeld onder de naam Rubbnsteel . Ik maak vooral lingerie en kinky partywear van gebruikte materialen. Als ik mensen zie stralen in iets wat ik heb gemaakt, geeft me dat een goed gevoel.”

Bregje doet weer aan theater

Door harde kritiek verloor Bregje Bullens (1975, ondernemer) vroeger haar liefde voor toneel. Totdat ze een aantal jaren geleden onverwacht weer op het podium stond. “Ik vond mijn vrijheid terug door gewoon hardop toe te geven dat ik het rete-eng vond.”

“Als kind voelde het podium voor mij als vrijheid, want ik kon spelen, ontdekken en alles uitproberen. Toch ging ik na het vwo rechten studeren. Dat theatrale, die spanning en de jury… Ik zag mezelf al dramatisch ‘ladies and gentlemen of the jury’ zeggen.”

“De toneelacademie was inspirerend, maar ook snoeihard. Ik was onzeker, kon slecht teksten leren en kreeg vaak keiharde feedback. Ik trok de afwijzingen niet meer en stopte abrupt met de opleiding. Ook nam ik me voor om nooit meer op een podium te gaan staan.”

“Later rolde ik het coachingsvak in. Toen De Efteling vroeg of ik in het theater een keynote (een inspirerende boodschap, red.) aan alle managers wilde geven, zei ik meteen nee, maar uiteindelijk stond ik daar toch. Dat moment deed iets met mij. Na al die jaren stond ik weer in een theater en dit keer was iedereen enthousiast.”

“Het blijft spannend, dat podium, maar ik doe het toch. Want uiteindelijk ben ik weer dat meisje toen ik ooit begon: spelend, eerlijk en helemaal mezelf.”

Edith zit weer in het zadel

Na achttien jaar niet meer op een paard te hebben gezeten, vond Edith Kuiper (1967, eigenaar dierenkliniek) op haar 53ste de moed om terug te gaan naar de manege. “Paardrijden zit zó in mijn vezels, ik kon het onmogelijk voorgoed loslaten.”

“Mijn liefde voor paarden ontstond op mijn zesde. Ik voelde me meteen thuis in het zadel.”

“Het paard dat ik voor mijn zestiende verjaardag kreeg, heette El Rico. Mijn puberteit, studie, huwelijk, zwangerschappen, scheiding: alles maakte ik met hem mee.”

“Na het overlijden van El Rico viel de dagelijkse structuur weg en ondertussen werkte ik zeven dagen per week in mijn dierenkliniek met dierenwinkel. De combinatie van jonge kinderen en werkdruk gaven overbelasting en leidde tot een burn-out. Paarden raakte ik daarna jarenlang niet meer aan.”

“Vijf jaar geleden ging ik terug naar de manege waar ik als zesjarige was begonnen. Opnieuw rijden, vond ik heerlijk. En zelfs toen ik daarna zware verwondingen door een ongeluk met een paard opliep, kon ik niet beloven om te stoppen met paardrijden. Ik had er weer van ‘geproefd’ en kon het onmogelijk voorgoed loslaten.”