Platenbaas Gerard Ekdom

‘’Elke plaat heeft een verhaal. Je hoeft het alleen maar te willen horen’

Petra Schouten 1 januari 2026

Na tientallen jaren Arbeidsvitamine is Gerard Ekdom (1978) nog altijd even nieuwsgierig naar wat er achter de groef schuilt. Zijn boek Platenbaas is geen droge muziekhistorie, maar een liefdesverklaring aan de popmuziek in al haar grilligheid — van verguisde flops tot eeuwige hits. ‘Elke plaat heeft een verhaal. Je hoeft het alleen maar te willen horen’

Waarom moest Platenbaas er komen?
“Mijn boek schreef zichzelf. Ik ben gewoon voor mijn platenkast gaan staan en het ging stromen. Muziek is een tijdscapsule, een warm bad van nostalgie. Elk liedje heeft een verhaal. Elk verhaal heeft een liedje en een herinnering. Dat zie je ook aan die lijsten aan het einde van het jaar. Top 2000, Top 1000 aller tijden, Top 3000, het maakt niet uit. Het zijn allemaal begrafenissen, het zijn bruiloften, het zijn huwelijken, het zijn vakanties.

Wanneer ik ‘s morgens beneden kom, begroet ik als eerste mijn vrienden: mijn lp’s, singletjes en cd’s in de platenkast. Vervolgens bedenk ik welke plaat ik ga opzetten. In mijn dubbele mancave onder ons huis bewaar ik het leeuwendeel van mijn collectie. Ik heb rond de 3000 singeltjes – als het er niet meer zijn – en stapels lp’s en maxisingels. Ooit had ik 10.000 cd’s, die draai ik niet meer. Ik heb geprobeerd op te ruimen, maar het is lastig. Ik kan die cd van The Time – die ik vond in een obscure platenkelder aan de Oude gracht in Utrecht – toch moeilijk weggooien? Toen ik ‘m eindelijk in mijn handen had, heb ik letterlijk staan juichen. Daar kan je dan toch geen afstand van doen? Gelukkig functioneren ze geweldig als muurisolatie.”

Wat is je vroegste herinnering aan muziek?

“Dat ik als 4-jarig jongetje gebogen stond over de pick-up van mijn grootvader en luisterde naar de lp El amor van Julio Iglesias. Fascinerend. Muziek is mijn belevingswereld. Niet dat ik muzikant wilde worden, daarvoor was ik te onzeker. Maar op mijn vijfde riep ik al dat ik later bij de radio wilde. Lekker in een hokkie zitten met een stapel platen. Niemand die je ziet. Anderen verrassen met het allerbeste op muziekgebied. Als radiodeejay ben je de eerste die al die nieuwe plaatjes hoort. Sterker, je hebt toegang tot alles wat ooit is gemaakt. In mijn beginjaren bij de radio was ik inderdaad lekker anoniem. Zoals Harry Chapin ooit zong ‘The bright good morning voice who’s heard, but never seen.’ Tot ik op een ochtend een brood bestelde bij de bakker en ik werd herkend aan mijn stem. Voor mij was dat het grootst mogelijke compliment.”

Deel je ook persoonlijke anekdotes in Platenbaas?

“Haha, zeker. Ik liep als 17-jarige ooit een gigantisch blauwtje. Ik vroeg een meisje op wie ik verliefd was – ze had verkering, maar ik hoopte niet al te serieus – of ze zin had om met mij naar de bioscoop te gaan. Wij naar de Lion King. Na de film gingen we nog wat drinken. Ik had goede hoop, maar in de kroeg vroeg ze of ik haar wilde helpen met het schijven van een Valentijnskaart voor haar vriend. Met de staart tussen mijn benen liep ik naar huis. Die avond draaide ik Scarlet met Independent Love Song. Zodra ik dit nummer hoor, denk ik aan dat moment.”

Wat was voor jou het meest onverwachte verhaal dat je ontdekte tijdens het schrijven van Platenbaas?

“Meerdere uitgebrachte platen waren nog niet af. Een goed voorbeeld is ‘Sussudio’ van Phil Collins, een pseudowoord dat Phil willekeurig bedacht tijdens een oefensessie. Laten we eerlijk zijn, raar woord toch? Sussudio zegt inderdaad niets, maar het ging Phil hier niet om de inhoud, maar om de klank. De songtekst was dus klaar, het refrein moest nog geschreven. Tot de producer zei: “Let’s keep it this way.”

Minstens zo bizar is het verhaal achter Mmm Mmm Mmm Mmm van de Crash Test Dummies. De songtekst gaat onder andere over een jongen wiens haar wit werd na een auto-ongeluk. De tekst was zo goed als af, behalve dat stuk dat zo kenmerkend is voor het liedje. Het ‘Mmm Mmm-gedeelte’ moest namelijk nog worden herschreven. En dat is dus nooit gebeurd. Zes jaar na zijn wereldhit raakte zanger Brad betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Met alleen een gebroken schouder wist Brad naar buiten te kruipen, net op tijd, voor zijn auto explodeerde. Bizar verhaal toch, als je band de Crash Test Dummies heet, vernoemd naar de poppen die worden gebruikt om de effecten van auto-ongelukken op mensen te testen? Crash Test Dummies speelden in de tijd in het voorprogramma van Alanis Morissette, die dit wellicht Ironic zou hebben gevonden. Je begrijpt, dat album MOEST ik hebben.”

Wat ontdekte je over jezelf tijdens het schrijven van Platenbaas?

“Ik ben muzikaal totaal niet te vertrouwen. Mijn smaak gaat alle kanten op. Er is geen genre dat ik schuw. Er is geen tijdperk dat ik niet waardeer. In mijn platenkast gaat het van hiphop naast de hardrock. Ik ga via Prince en R.E.M. naar Peter Koelewijn en weer terug naar techno. Conclusie: ik ben geen platenbaas, platen zijn mij de baas. Muziek bepaalt mijn sfeer, mijn humeur, mijn dag en mijn programma’s. Ik sta bijna in dienst van al die hits. Achtergrondmuziek zegt mij bijvoorbeeld ook helemaal niets. Ritme, melodie, harmonie, bas, drum, gitaar, lyrics ik hoor alles en analyseer alles. Waar zingt hij over? Wat is de diepere betekenis?”

Wat is het mooiste achter de schermen moment dat misschien nooit op de radio kwam, maar wat je altijd is bijgebleven?

“Mijn onenigheid met Jon Bon Jovi. Tijdens een radio-interview noemde ik hem per ongeluk Bon, waarop hij me chagrijnig toebeet: ‘Did you just call me Bon, you stupid fuck?’ Werd een enorme rel. Na dat interview stond iedereen in het muziekwereldje op scherp. Enkele maanden later moest Daphne Bunskoek hem interviewen voor MTV. De platenmaatschappij drukte haar op het hart: ‘Noem hem absoluut geen Bon.’ Wat denk je? Erger vond ik Jons’ reactie op haar verspreking: ‘Oh, it doesn’t matter. It happens all the time’.”

Je hebt radio zien veranderen van bandjes en cd’s naar algoritmes en streaming — wat mis je het meest uit die “oude” radiotijd?
“Er is nog steeds nieuwe muziek die ons allemaal veroverd. Maar het aanbod is zo ontzettend groot – per week beluister ik 150 nieuwe platen – dat muziek minder blijft hangen. Singles zijn minder belangrijk. Nee, we pakken gewoon een track. De tijden zijn veranderd, het leven is vluchtiger, we zijn verwend. Nee, dan de tijd van Michael Jackson. In mijn ogen was The King of Pop zo groots, geen mens, maar een buitenaards wezen.”

Wat heeft jouw carrière je op persoonlijk vlak gebracht?
“Ik heb het nooit als werk gezien, tot aan mijn dood blijf ik hobbyen en ik word er nog voor betaald ook.”

Noem drie favoriete nummers die je absoluut wilt toevoegen aan de Zin Spotifylijst

1. Billy Jean – Michael Jackson.
2.Thunder road – Bruce Springsteen Thunder Road
3. Bittersweet Symphony – The verve”